اخبار

عملیات سیاهکاری فولاد - انتخاب پوشش کاری سرد یا گرم؟

حدود 6 سال از ورود مواد سیاهکاری سرد به بازار ایران می‌گذرد ولی تا قبل از آن تنها روش سیاهکاری، زاجکاری گرم (سیاهکاری گرم) بود.

معمولاً صاحبان صنایع سوال می‌کنند که کدام روش جهت کار آن‌ها مناسب خواهد بود.

توضیحات ذیل می‌تواند اطلاعات خوبی را در دسترس شما قرار دهد.

سیاهکاری سرد

این پوشش کامپوزیتی متشکل از چندین یون فلزی است که به‌صورت اتوکاتالیستی و در دمای محیط احیا می‌گردد.

از امتیازات این روش می‌توان موارد ذیل را اشاره نمود:

مقاومت بالای پوشش در محیط‌های خورنده اسیدی و یا حاوی بخارات اسید به‌عنوان مثال، اگر پس از انجام عملیات سیاهکاری، قطعه را در اسید کلریدریک یا نیتریک قرار دهید، هیچ آسیبی نخواهد دید، در صورتی‌که پوشش‌های با سیاهکاری گرم بلافاصله پاک خواهد شد.ایجاد پوشش مشکی یک‌دست و هماهنگ در نقاطی که جوشکاری صورت گرفته یا دو قطعه غیر هم‌جنس در کنار هم قرار گرفته‌اند (منظور فولادهای غیر هم‌جنس) در سیاهکاری گرم 70 درصد اوقات رنگ‌های یکسان نبوده و ظاهر نازیبایی به قطعه می‌دهد، به ‎‌خصوص در چدن‌ها.

تنها مورد درباره پوشش‌های ایجاد شده با فرایند سیاهکاری سرد، زمان ثبوت پوشش رو قطعه است. پس از طی این زمان چسبندگی پوشش گاهی بسیار بیشتر از پوشش‌های گرم است. دلیل این زمان ثبوت، واکنش اتوکاتالیستی محلول سیاهکاری سرد روی قطعه است. متاسفانه اکثر کاربران این فرایند (سیاهکاری سرد) به طریقه مصرف بسیار ساده این محلول دقت نمی‌کنند و نتیجه لازم عایدشان نمی‌شود.

سیاهکاری گرم:

اگر قطعات شما کاملاً پرداخت شده (پولیش شده) یا سنگ خورده باشند، پوششی شفاف روی قطعه ایجاد می‌نماید و چسبندگی آن در همان بدو تشکیل بسیار بالاست (زمان ثبوت ندارد). دیگر امتیاز این فرآیند، سنتی بودن آن است که تعداد افراد بیشتری با آن آشنایی دارند.

موارد ضعف فرآیند سیاهکاری گرم عبارتند از:

خطرات اپراتوری فرآیند؛ مقاومت صفر در برابر اسید یا بخارات اسیدی؛ مصرف بالای انرژی؛ زمان بالای فرآیند، از 20 دقیقه تا یک ساعت بر حسب سطح و کاربرد قطعه کار.

حال انتظار می‌رود بتوانید فرآیند هماهنگ با کاربرد و شرایط کاری خود را انتخاب کرده و همچنین در صورت لزوم از مشاوره کارشناسان این رشته تخصصی، اطلاعات مورد نظر خود را دریافت نمایید./

(لینک خبر در نشریات تخصصی)


بازگشت به آرشیو خبر